Bununla belə, qatilliyə alışmaq çətindi. Evdə
durammıram, küçəyə çıxıram, küçədə durammıram,
o birinə gedirəm, sonra o küçədən sonrakına
gedirəm, insanların üzlərinə baxdıqca görürəm ki,
əllərinə hələ cinayət işlətmək fürsəti
keçirmədiklərinə görə adamların çoxu özünü
günahsız hesab eləyir. Bu kiçik tale və qədər
məsələsi üzündən adamların çoxunun məndən daha
əxlaqlı, daha yaxşı olduğuna inanmaq çətindi. Olsa olsa, hələ cinayət işlətmədikləri üçün bir az hələ sadəlövh görkəmli olur, bütün səfehlər kimi yaxşı
niyyətli görünürlər. Gözündə zəka işıltısı, üzündə
ruhundan boy verən kölgə gördüyüm hər kəsin gizli
qatil olduğunu başa düsmək üçün o yazığı
öldürəndən sonra istanbul küçələrində dörd gün
gəzməyim mənə bəs elədi. Təkcə səfehlər
günahsızdılar.
həmin
Nüsrət: «itdi, indi də mənə və dinimizə küfr
eləyir», – deyirmiş».
İcazənizlə o vaiz əfəndinin son sözünə cavab
vermək istəyirəm. Hacı-xoca-vaiz-imam dəstəsinin
biz itləri heç sevməməsi, əlbəttə, məlumunuzdu.
Mənə qalsa, məsələ – Həzrəti Məhəmmədin
üstündə yatmış bir pişiyi oyatmamaq üçün ətəyini
kəsməsiylə bağlıdı. Pişiyə göstərilən bu nəzakətin
bizə göstərilmədiyi xatırlanıb, nankor olduğunu ən
səfeh adam oğlunun belə bildiyi həmin məxluqla
əzəli davamız üzündən «Rəsulullahın itlərlə
düşmənçiliyi vardı» demək tələb olunur. «Abdəsti
pozar» deyə camelərə buraxılmamağımız, yüz
illərdir came həyətlərində təəssübkeşlərin sırıqlı
süpürgələrindən yediyimiz zərbələr pis niyyətlərlə
yaradılmış bu yanlış təfsirin nəticəsidir.
Mən itəm, siz də mənim qədər mağıl varlıqlar
olmadığınıza görə: «Heç it də danışarmı?» –
deyirsiniz. Amma o biri yandan özünüzü ölülərin
danışdığı, qəhrəmanların onlara naməlum sözləri
söylədikləri barədə hekayəyə inandırırsınız. İtlər
danışır, amma dinləməyi bacarana