Bu bozuk dünyada tek
sığınak, huzur ve avuntu duaydı. Çünkü dua olağanüstüydü. Korkuyu
büyük bir vaatle uyuşturur, ruhun ürküntüsüne toplu dualarla uyku verir,
yürekteki ağırlığı kendi kendine mırıldanan kanatlarla yukarıya, Tanrı’ya
çıkarırdı; bu yüzden zor zamanlarda dua etmek iyiydi, birlikte dua etmek
daha da iyiydi, çünkü birlikte omuzlanırsa bütün güçlükler hafifler ve
iyilikler bağlılıkla yapılırsa Tanrı katında daha da iyi olurdu
Daima kaba kuvvetin galip
geldiği adaletsiz ve gaddar bir dünyada adil kişi, bulunduğu yerden kopup
Tanrı’ya yönelmekten başka ne yapabilirdi ki? Bu yıllardır böyley