Dönüşüm farklı bir eser, zira Franz Kafkanın eserleri sonradan anlaşılıyor zannımca.
Dönüşüm, insanın iç dünyasına en sert aynalardan birini tutar. Franz Kafka bunu öyle sade bir kurguya yerleştiriyor ki, bir oda, bir insan ve onun kusursuz dönüşümü…
Gregor Samsa’nın böceğe dönüşmesi, fiziksel bir değişimden ziyade farklılık, farkındalık. Asıl dönüşüm; ailenin bakışında, toplumun acımasızlığında ve insanın kendi değerini kaybedişinde yaşatıyor. O zaviyeden bakmaya zorluyor, kitap bittikten sonra daha da net anlaşılıyor. Kafka aslında şunu fısıldıyor;
İnsan, işe yaradığı sürece “insan”dır.
O küçük oda, tam bir zindan gibi…
Dış dünya ile bağın koptuğu, sesinin duyulmadığı, varlığının yavaş yavaş silindiği bir yer. Kafka’nın en çarpıcı yanı da burada: devasa trajedileri küçücük bir mekâna sığdırması.