Gök kuşatılmış, kuşlar kendi sesinde mahpus
Ben seni, çocukların uykuda unuttuğu o serinlikte sevdim.
İçimde kırılan bir cam var Aslım,
Her parçası bir şehri, her şehri senin adını heceler.
Sen ki; bir ikindi vakti, eşiğe bırakılmış sükûnet,
Ekmek kokusu gibi dürüst, toprak gibi mahcup.
Yüzünde saklı olan o kadim ağrı,
Benim yeryüzünde gidip de varamadığım tek menzilimdir.