"Gözyaşları diyor ki: ” Yine o ıslığa benzer fısıltıyla konuşmaya başladı. “Özgürlük ne güzel! Kırk yıl, durgun bir havuzda kaldım.
Sonunda, en sonunda bu yaşlı adam ev temizliğine karar verdi! Ah, daha önce çok kaçmak istedim! Ama hiçbir çıkış yolu yoktu ta ki o Viyanalı doktor gelip de paslı kapıları açana kadar.
Nietzsche durdu ve mendiliyle gözlerini kuruladı."
"Gözyaşlarınızın dili olduğunu düşünüp onları kendi sesiyle konuşturabilir misiniz? (...)
'Gözyaşlarımdan birinin dili olsaydı, derdi ki, derdi ki...' ıslığa benzer bir fısıltıyla
devam etti:
'Sonunda özgürüm! Yıllardır buraya kapatılmıştım! Bu adam; bu sert, acımasız adam; benim akmama bir kez olsun izin vermedi."