"İnsan karşısındakine ağlamaz; ona bakar, ona ağlıyormuş gibi yapar ama asıl kendine aslar. Televizyondaki dizilere de öyle az ağlamam ben. Bilmi-yor muyum sanki onların yalan olduğunu? Biliyorum.
E, peki neden ağlıyorum? Kendime."
"Evin içinden sesler gelmeye başladı. Cinli ev gibi oldu. Eşya konuşuyor biliyor musunuz? Durduk yere çatırdıyor, çıtırdıyor, bir şeyler oluyor. Kimsesiz evin de kendine göre bir sesi varmış. Hareketi bile var. Tül perdeler sallanıyor, çiçeğin yaprakları kımıldıyor, kırlent dayadığın yerden düşüyor, kaç yıldır asılı duran çerçeve çivisinden çıkıyor, süt taşıyor, şu kaynıyor, kapı aralığından süpürge devriliyor."