Ben bir ağacım yaprakları rüzgara doğru savrulan kökünden ne zaman kopacağını bilmeyen kimin dallarıma konacağını kime neler vereceğimi yaşadıkça görecek bir ağaç!
Susmaya devam etti. Uzun bir sükut. Dakikalar geçiyor. Her an birbirimizden biraz daha uzaklaşıyoruz. Konuşursak, birbirimize bunu hissettirmekten başka bir şeye yaramayacak. Bunun için susuyoruz. Ne onda bu büyük mesafeyi atlamak ve ötekinin yanına varmak isteği, ne ben de kuvveti var. Bu sessizlik içinde zaman aramızdan bir düşman gibi geçiyor.