Bir saniyenin küçük bir parçası boyunca düşünüyorum: Acaba atlayan herkes aynı duyguyu mu hissediyor? Ama bunun ne önemi var? Başkalarını düşünmek istemiyorum. Sonsuzlukta süzülüyorum.
Doğa benimle, sanki çok sevdiği kızıymışım gibi konuşuyor. Dağ bana diyor ki: "Sen benim gücümsün."
Göller bana diyor ki: "Sen benim huzurum ve dinginliğimsin."
Güneş öğüt veriyor: "Benim gibi parılda, kendini aşmaya cesaret et. Dinle."