Mustafa Özbek
@Uzbek
Şu anda okuduğu kitap
Mustafa Özbek - Yöresel Hiciv
Karnım aç
Aç olan karnım guruldar
Davullar, zurnalar eşliğinde
Kemilerim gımıldar
Beybabam yemek yok mu Düğünde
İnce oğlan olma mı
Keşkek vardır öğünde
Karnım doyar bununla
Ayran yok mu yanında
İnce oğlan körümün
Ayran hemen sağında
Hamd olsun ki doyurduk
Boşta olan miğdeyi
Gidey diyecem amma
Gitmem yerim iğdeyi
Kıssadan hisse verilse
Verilir mi hissesi
Aç karnını doyurmaz
Garip nefis iç sesi
Akıl oldur istese
Seçmez gür, pak saçları
İşte buldum ben deyip
Bulur anlam kelinde
Mustafa Özbek - Vatan MarşıŞiir
Karışıktır saçlarım tımar görmemiş toprak
Devrimcinin gözlerinden başkaldırı simgesi
Ulu çınar altında can verirken yaprak
Devrimcinin devriminde direnmektir imgesi
Kızıl Göğün altında ulur ulu kurt ana
Gözlerinden akar kan ağlar vatan benimdir
Terle gencim uğraş ver vatan emanet sana
Gençler ulur benimdir
Canım tatlı gelirdir
Dokundurmam kendime vatan benim tenimdir
Çarpıştılar yan yana lazı kürdü çerkezi
Korku nedir bilmeyen şanlı Türk'ün askeri
Kanlı köpek dişleri bozuk sütün merkezi
Düşman oldu on dünya savuşturduk herkesi
Birin tektir sesi yok Birlik verir gür sesi
Nifak sokar araya giymen derler pis fesi
Oncu şuncu buncusu farklı yollar bilinir
Güzel olan budur ya akıl böyle dirilir
Şeker Ninem
İki çift beyaz patik
Ninem, hediye etmişti
Karlı günden birinde
Çorapları yetmişti
Nasır tutmuş elleriyle
Yaktı değen yerleri
Çorap deyip geçmeyin
Ayak, canın temelleri
Okur yazarlık yokmuş
Yazar kendi ismini
On beşinde evlenmiş
Unutmuştur cismini
Uzun Kepçe Kulaklar
Mirasıdır bizlere
Yüce Rabbim güç eyle
Can ninemin dizlere
Sofie'nin Dünyası
" Ama ben Tanrı'nın mutlaka bir erkek olması gerektiğini hiç kabul etmedim zaten. Annem bazen denge sağlansın diye Tanrıça'ya şükür bile diyor."
İnsan, ne zaman büyür?Felsefe
Bu sorunun cevabı, kişiden kişiye değişen türdendir. Herkes, kendini büyüten sebepler ile dertlenir. Kendi içimde, zaman zaman büyür ve zaman zaman çocuklaşırım.
Ben, ilk kez anneannem öldüğü zaman hissetmiştim bu duyguyu. Ölümün bize de uğrayacağını görmüş ve büyümüştüm. Aradan zaman geçti ve ölüme alıştım. Melankolik günlerimin sonunda güneş gördüm. Yeniden çocuklaştım. İkinci kez uğradı bize ölüm. Dedem vefat etti. İlk uğradığı kadar acılı olmayacağını düşünüyordum, oysa dedimin bedenini gasilhanede yıkayınca yeniden büyüdüm ben. O günler de geride kaldı, çocuklaştım.
Ameliyathaneye yattım. Bekleme odasında beklerken büyüdüm. Bir annenin feryadlarını, bebek iniltilerini duydum da büyüdüm. Hayatın önemsizliğini kavradım. Çok büyük adam olup küçük işlerle uğraşmayacaktım. Hayatın anlamını o dehlizde kavradım. Sonra, hepsini unuttum... Sözlerime sadık kalamadım. Pembe dünya beni içine çekti ve pembeleştim.
18 yaşımda, ilk kez yüzüme tıraş bıçağı değirince büyüdüm. Ayna karşısında kendimle konuştum. Büyük adam olmuştum. Alıştım ve çocuklaştım.
Bu, büyüme hikayesinin hülasasıdır.
Yatılı okullara gittiğim zamanda büyümüştüm. Zorluklarla mücadele edebilmek için insan, büyümek zorunda kalıyor ama sonradan hep çocuklaşıyor çünkü alışıyor.
Hayatın tokatını okkalı bir şekilde yemeyenler, sanırım büyüyemiyorlar.
Ben zaman zaman büyür diğer zamanlarda ise çocuk kalırım.