Buz renkli bir İstanbul. Herkes güneşli günlerin özlemi içinde ama ben seviyorum böylesini. Sanki yaz başarılmış, hak edilmiş bir mevsim. Oysa ben "yaratmakta olma"yı seviyorum yaratmaktan çok.
Anlaşıldı yarın bir gün kar yağacak
Bir çorapçının gözlerine kollarına
Kedi gibi yumuşak bir çarşının
Bir türlü bitmeyen eşyasızlığına.
Kar yağacak
Sevdim mi sevildim mi bir vaktin orasına.
Eskişehirli bir tüccar vardı. Var mıydı
Duygular, zamanlar da bir çeşit insan mıydı yoksa
Kuş sürülerinden bir duvar
Hangi kuşu çeksem ölüyor avucumda.
Okyanuslardan hiçbir şey anlamıyorum
Küçük denizlerde yaşadım da ondan mı acaba
Değilse neden bir türlü ısınamıyorum
Yoksa büyük acıların kaptanları mı dolaşır okyanuslarda.