Rabia Ata
@Vaveyla01
"Kimselerin görmediği yüreğimize taktığımız yüzüklerimiz vardı bizim. Senin yürek haddinden fazla doluymuş meğer. Benim yüzük senin yüreğini sıkıştırmış demek ki, can havliyle çıkartıp atmışsın beni. Ben senin aşkının şerefini daima yüreğimde yaşayacağım."
"Bir müddet aynada gözlerime baktım. Ela gözlerimde yeşil hare aradı gözlerim. Senden bana bakınca mı ortaya çıkıyor o yeşil hareler yoksa sen başka bir çift melun göz için mi yazdın o şiiri ?"
Momo, büyük bir kentin tiyatro harabelerinde yaşayan küçük bir kızdır. Buldukları ya da kendisine hediye edilenler dışında hiçbir şeyi yoktur. Ancak olağanüstü bir yeteneği vardır: Momo, muhteşem bir dinleyicidir ve bunun için oldukça bol zamanı vardır.
Bir gün hayaletimsi topluluk “duman adamlar” ortaya çıkar. İnce hesaplı planlar kurup insanların zamanını çalarlar. Onları durduracak tek kişiyse Momo’dur.
Hayal ve gerçeğin iç içe geçtiği güzel bir kurgu olmuş, anlatımı da gayet iyi. Bana kalırsa çocuk romanı demek olmaz; yetişkin kitaplığına daha uygun bir eser.
Aforizmalarla dolu, pozitif düşünceyi ve zaman ile değer kavramlarının önemini sorgulatan verimli bi kitap. Okurken içiniz sıcacık oluyor, momo gibi bir dosta sahip olmayı hayal ediyorsunuz ister istemez. Tatlı bir kitap, zaman ayırmanızı tavsiye ederim.
"Nasıl gözleriniz görmeye, kulaklarınız duymaya yarıyorsa, insanın yüreği de zamanı algılamaya yarar. Kör biri için gökkuşağının renkleri ve sağır biri için kuş sesleri nasıl boşunaysa, yürekle algılanmayan zaman da öyle boşa gider, kaybolur. Ama ne yazık ki düzgün atmasını bildiği halde kör ve sağır olan nice yürekler vardır."
