Kucağımda kocaman bir dünyayı tutuyordum. Bu basit bir benzetme değildi. Bu sanki değildi. Yalanlar boy vermişken dünyalarımda, bunlar bana da ait değildi. Benim bir yere ait olmayışım artık ellerimde bir zehirdi. Toy kavgalar şimdi bana gülümserdi. Olsundu, gülsünlerdi. Anlamsız savaşlar ortasında hep bana düşerdi yenilgi. Bir kez daha özledi intiharım; zaferini.
-EynaDila
( Romanımdan bir alıntı, göz atabilirsiniz…)