En asil ve yüce insanların yaşadığı bir hayat istiyorsanız yoksulluğun ve uzun yıllar sessizce çalışmanın sonucu olan kaçınılmaz gücü ve etkiyi de kabul etmelisiniz. Zaman onu el üstünde tutup saygı gösterenleri cömertçe örtüllendirir ama zaferin hemen geleceği zannına kapılmayın.
Bana gelince, kişisel düşünceme göre, yalnız mutlu bir yaşama bu denli düşkün olmak ayıptır. İyi olsun kötü olsun arada bir de bir şeyler yapmak hoştur. Burada ben ne mutlu yaşamın ne de acı çekmenin taraftarıyım. Kapris hakkımı savunuyorum.
Peki, genel anlamda insan işini tamamen bitirince nereye gitsin? Kesin olan bir şey var ki insan belirli çabalardan sonra hedefine ulaştığında utangaçlık beceriksizlik karışımı bir tür rahatsızlık duyuyor. Hedefine yürümeyi seviyor ama ulaşmaktan çok hoşlandığı söylenemez...