"bu şuursuz beklemeler yıpratmaya başladı beni geceler gündüze inat bulaşıyor ellerime camlardan alnımı dayadığım pencereden dışarıyı seyrediyorum karanlık kopkoyu bir karanlık sarmış şehri...”
Biz böyle olmamalıydık. Her şeyi yok etmek pahasına, aslında hiçbir değeri olmayan küçücük seçimlerimizi savunan saldırgan insanlar olmamalıydık ama olmuştuk ne yazık ki. Çünkü kimse değişmek istemiyor, hep aynı kalıyor.
"Artık içimdekilerle birlikte yaşayamıyorum. Kim bilir belki de bu yüzden buradayım. Kim bilir belki de beni cesaretim değil, bu içimdekiler getirdi size, olamaz mı?"