Çocukluk dikeydir. Yukarıya doğru büyürsün, boyun bahçedeki güllerinki kadardır. Herkes sana her yıl ne kadar büyüdiğünü tekrar edip durur, baban seni havaya kaldır, parmak uçlarında yükselirsin, her şey kıpır kıpır hayat ve hareket doludur, yatmak istemezsin, ancak zorla yatarsın. Yaşlılık yataydır. Azıcık dinlenelim, öğleden sonra uzanalım, kanepeye şöyle bir uzanacağım sadece, çünküi belim... Yaşlıık uzun süreli, belki de sonsuz bir yataylığa alışmaktır.