Dlgrmelek
@Velhaslkelam
3 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Hayat, ben ve diğerleri arasında gerilmiş bir iptir ve ben bu ipte yürümeyi pek beceremem.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Taht ki bahttır, kime nasip olacağı belli olmaz. Aşk ki tattır, kime taç giydirir bilinmez.
Doğa acele etmez. Ağaç, büyümek için bağırmaz. Kök derine iner, dal ağırlaşmadan uzamaz. Deniz, kıyıyı her gün yeni baştan keşfeder.
Aklınızı ve kalbinizi aynı anda kullanın. Sadece akıl derseniz: merhametsiz, vicdansız, taştan farksız bir insan olup çıkarsınız, insanlar sizden korkarlar ama hiçbir zaman gerçekten sevmezler. Eğer aklı bütünüyle reddedip her vakaya hissî bakarsanız da bu kez kandırılır, itilip kalkılır, hayal kırıklığına uğrarsınız. Nazik bir dengesi var bu işin, buna dikkat etmek lazım evvela...
Annem yalnız bir kadındı, anneannem yalnız bir kadındı. Ben yalnız bir kadındım. Jenerik bir söz. bir tür ucuz felsefe özeti diye nitelediğim "insanın mutlak yalnızlığı' tespitinin doğru olduğunu annemin uyurgezer gecelerinde derinden hissettim. İnsan yalnızlığa yazgılı bir varlıktı. Benim içime dokunansa insanın yalnızlığa yazgılı bir varlık olması değil, yazgısını bu kadar derin bir yerden bilmesiydi. İnsan, öleceğini bilen tek canlı olduğu gibi, yalnızlığının bilincinde olan tek varlıktı ve ömrü tıpkı ölümü inkâr etmeye çalışmak gibi yalnızlığını inkâr etmeye çalışmakla geçiyordu. Varoluşun bu acı gerçeği hayatımızı ucuz bir melodram haline getiriyordu. Ama gerçek buydu, hayat ucuz bir melodramdı, biz de bu melodramın oyuncuları olan yalnız insanlardık. Bunu bilmek içimi kederle dolduruyordu
