Harun
@Veneca
Şu anda okuduğu kitap
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hakan Günday yazmalarına dair.
Ne kadar azar azar okusan da bitiyor. Oğuz Atay’ın yazdıkları gibi, İhsan Oktay Anar’ın yazdıkları gibi Hakan Günday’ın yazdıkları da bitti. Umarım ‘şimdilik’ bitmiştir. Bu kitabında çeşitli yazıları derlenmiş Hakan Günday’ın. Kısa kısa ama her zamanki gibi hissettirdikleri uzun uzun. Genel bir yorum yapmak gerekirse Hakan Günday okumak herkese hitap etmez; tabiri caizse sert gelir onun kalemi, eğilip bükülmez zihnimizde. Yumuşatmaz hiçbir şeyi, sevimli göstermeye de çalışmaz. Herkesin söylediği gibi “yeraltı edebiyatı” da yapmaz bence Hakan Günday. Aksine tamamen “yeryüzü edebiyatı” yapar. Bu yeryüzünün ne kadar çirkin olayı varsa tek tek dökülür kaleminden sayfalara. O yüzden ayrı bir severim onu ve her zaman da en sevdiğim yazarlar arasında kalacak!
Haruki Murakami ile tanışma kitabı.
Farklı kültürlerin edebiyatlarını okumak hep ilgimi çekmiştir; hiç olmazsa her millet kültüründen bir iki kitap okumaya çalışıyorum. Japon edebiyatı ile de bu kitap sayesinde tanışmış olduk. Tabii ki de bir eserden yola çıkarak tüm edebiyat kültürü hakkında yorum yapamayız ama ben yazarın dilini, üslubunu çok beğendim. Çok akıcı bir roman. Konusuna gelecek olursak kısaca insanı yarı ütopik yarı distopik bir dünyada metaforlarla ele almış diyebiliriz. Bunu yaparken de Dostoyevski’den Camus’dan izlerle karşı karşıya bırakmış bizleri. Kesinlikle şans verilmesi gereken bir eser.