Venice
@Vennice
43 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yazarın bu kitabı o kadar güzel değil. İçindeki öykülerin yaklaşık yarısı kadarını, kendi edebî tercih ve keyiflerime göre yetersiz buldum.
Daha önce Aziz Bey Hadisesi ve Suzan Defter'i okuyup çok beğenmiştim. Demek ki hem öykü hem de roman türünde iyi eserler verebiliyor.
Bir romanına daha şans vereceğim.
(Yeşil Peri Gecesi'ne)
Reklam
Evrende veya sonsuzlukta diyelim, tüm zaman, mekan ve formları yaşamış(!) her türlü oluş'u tecrübe etmiş bir insan topluluğu anlatılıyor. Bu çılgınca konuya ve içerdiği çok fazla kozmik terime rağmen, kitaptaki çoğu hikaye sakin, durağan ve sanki alelade bir şeyi anlatıyor gibi.
Hem absürt, hem gerçekçi, hem de esprili bir anlatım olunca yüzünüzde sürekli bir gülümseme ile okuyorsunuz. En ilginç bulduğum tarafı ise, anlatıcının bir konu hakkında, ta element halindeki formunda anlattığı bir olayı, günümüz şehir yaşantısına aniden getirivererek, bir de buradan örnek verebilmesi.
Her ne kadar savaş, isyan, hainlik, eşkiyalık, firarilik, mapusluk konularını -çok da güzel işleyen- bir roman olsa da.. Bence bu kitap: babasının yiğit oğlu Petruşa ile görev şehidi kale kumandanının güzeller güzeli, iyi kalpli kızı Maşa'nın aşkının bir peri masalı..
Çok keyif aldım kitaptan.
Hayran kaldım. Hem ciddi, hem espirili ve hem mantıklı hem de humanist anlatım.. Uzun zamandan beri en çok keyif aldığım eser oldu bu.
"Turan Masalları" adı altında birçok öykü bir araya getirilmiş. Çocukluğumda okuduğum ağır konulu, ağır dilli, milliyetçi Ömer Seyfettin hikayelerini pek anlayamazdım. Onları tekrar okumuş oldum. İyi oldu.
Bunun dışında bu seçkiye bence alakasız bir şekilde girmiş olan ve çok orijinal bir karakterle ilgili, bir dizi hikaye var.
"Cabi Efendi" karakterine ait hikayeleri çok sevdim.
Çok gözlemci, çok düşünen, araştırmalarında sonuç bulana kadar vazgeçmeyen, ilginç bir karakter. Bu zâtın yaşadığı olaylar da çok ilginç. Birkaç ayrı hikayede devamlılığı olacak şekilde ve "yarım mizah" tarzında anlatılıyor.
Ömer Seyfettin'in bu Cabi Efendi serisini çocukken okumuş olsam, o küçük aklımla bile beğenirdim ve yazarı daha çok severdim.
Edebiyatta mübalağa (abartma) sanatı diye bir şey vardır. Fakat yazar bu eserinde abartmayı abartmış, deliliğe vardırmış.
Ama ne yapsın.. akıl kârı değil ızdırabın böylesi!
Benim bile hikayedeki adama "kızın öldüyse öldü, zaten sadece bir fetüstü, kendine gel!" diyesim geldi ama bazı sayfalarda ağladım da... Perişan da oldum.
Kısacık bir kitap ama tek kişilik dev performans. Bu nasıl bir dimağ, nasıl tahayyül diye düşünerek okudum. Sonlara doğru karakter iyice aklını oynattı, fikrini yuvarladı; Amak-ı Hayal'deki Raci karakteri gibi birtakım tasavvuf deryalarına daldı. Sonuçta kendine bir şifa buldu mu bulamadı mı, bilemiyorum.
Kitap bir çeşit deneme diyebiliriz. Yeraltı edebiyatı ama o türün çok da etik dışına çıkmadan yapılan bir türü sanki.
Reklam