Filippo bana doğru eğildi, çabucak ve alçak sesle "Bu akşam yatak seçmenizi istediklerinde cam kenarında olanı seç," dedi.
(...)
"Gece olduğunda dışarı bak. Bizim kulübeden sana iyi geceler işareti göndereceğim."
"Bunu nasıl yapacaksın?"
"Görürsün."
"bunu nasıl yapıyorsun?" diye sormuştu Eleanor.
"Neyi?"
"insanların ne düşündüğünü önemsememeyi"
" Neden önemseyeyim ki? Herkesi mutlu edemezsin. Bence sadece tek bir kişiyi mutlu etmeye çabalamalısın."
Eleanor cevabı biliyor olması gerektiği hissine kapılmıştı. Aslında biliyordu da. "Kendini. "
Yazarın kitabı örneklerle desteklemesi, sanki terapideymiş, okuyucuyla birebir iletişim halindeymişçesine ve etkinlikler (yada teknikler) ile desteklemesi gerçekten güzel ve sürekliliği arttırıyor. Bölümlere ayrılması da düzenli bir şekilde ilerlememize yardımcı oluyor. Yalana gerek yok bazı yerleri okurken algılamada, yada okumaya üşendiğim kısımlar oldu. Belki bu bunalma durumu konular birbiriyle iç içe olduğu için tekrarlıyormuş hissi verdiği için veya psikoloji kitabı olduğundan dolayı ağır geldiği için olabilir bilemiyorum ama cidden bazen bölümün hızlıca bitmesi için yalvardım maalesef. Benim için hem beynimi yoran, hem de genel düşünce yapıma katkısı olan bir kitap oldu. Okuduğum ve öğrendiğim bilgiler itibariyle kitaptaki düşünce şekli gibi düşünmeye başladım. Başta çok parça bulamamıştım ve bu beni biraz üzüyordu ama son sayfalara doğru en nihayetinde taşları yerine oturttum. Bir kesim kitabı okurken bunalır yarım bırakır diğer bir kesim ise bayıla bayıla okuuyup bilgisine bilgi katabilir. Verdiği bilgiler aracılığıyla okunmaya değer bir kitap kesinlikle ama kafanız boşken okunmanızı tavsiye ediyorum!