Nöronları yaşama istencinden azat ettiğimiz vakitler nasıl da ölümün tatlı düşüne sarılırız. İnsanı yaşama bağlayan şey kontrol edemediği yaşama içgüdüleridir.
Hüzünlü gecede içimde devinen düşüncelerin çıkmazında nöronların uçsuz bucaksız bağlantılarının bilincimi ağırlaştırdığı bu saatlerde düşüncelerin ince iplikleri arasında kayboluşun hazin bir draması ruhumun tam orta yerine işliyordu.
