Veyis Emre Böge
@VeyisEmre
Uzman Psikolojik Danışman.
"Uygun yardım sadece yanlış olanı tedavi etmekle değil ek olarak doğru olanı inşa etmekle mümkündür"
Seligman'a ait bu söz tez yazım sürecimde beni derinden etkiledi. Sorunlar zaman zaman o kadar yaygın ve zorlayıcı olabiliyor ki yalnızca sorunlara odaklanarak kendimizi boğabiliyoruz. Ancak bazen sorunu çözmeye odaklanmak yerine sorunu olduğu gibi bırakıp güzeli, doğruyu ve pozitif olanı inşa etmeye başlasak belki de güneşle karşılaşan buz parçası gibi sorunlar kendiliğinden çözülecek. Evet hepimiz aslında bu gerçekliği deneyimlemişizdir ancak hayatın yoğunluğu içerisinde işler kötü giderken bu gerçekliği unutuyoruz. Unutmamak, güzel olanla beslenmek ve şifa bulmak adına... sevgiyle...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ali ArasŞiir
Şimdi uzanır sari pencereler meçhule.
Bir yorgun, kaç sene taş duvarlardan bir ümide tutunur?
Sahi bir mahkuma kaç tövbe bir yol olur?
Bir avuç dua kalırken geride,
Gidenler tek tek kaybolurken, geride kalanları gel ayır ayirabilirsen çocuk...
Ne hoyrat yaşanmışlara çıktı yollar kavşaklarda. Serap gibi çöken zamana inat.
Yollar çıkarken delik deşik çocuk hikayelerinden, ıssiz mi ıssiz bir yere.
Geçmiyor işte, gri sokaklar öylece.
Oysa ne çok severdin
Düşe kalka yürümeyi.
Hey! hiç düşmemek olur mu şaşkın çocuk?
Çek gözlerini üzerimden
Sanki bir yerlerden tanıdık, uzun uzun gülüşlerinden belli.
Bir deli bir gülüşe kaç kere mahkum olabilir?
Derin derin düşerken zemheride heceler uzak değilsin sen bana ey çocuk...!
Ali Aras
Şimdi uzanır sari pencereler meçhule.
Bir yorgun, kaç sene taş duvarlardan bir ümide tutunur?
Sahi bir mahkuma kaç tövbe bir yol olur?
Bir avuç dua kalırken geride,
Gidenler tek tek kaybolurken, gel ayır ayır ayirabilirsen kalanları çocuk.
Ne hoyrat yaşanmışlara çıktı yollar kavşaklarda. Serap gibi çöken zamana inat.
Yollar çıkarken delik deşik çocuk hikayelerinden, ıssiz mi ıssiz bir yere.
Geçmiyor işte, gri sokaklar öylece.
Oysa ne çok severdin
Duse kalka yürümeyi.
Hey! hiç düşmemek olur mu şaşkın çocuk?
Çek gözlerini üzerimden
Sanki bir yerlerden tanıdık, uzun uzun gülüşlerinden belli.
Bir deli bir gülüşe kaç kere mahkum olabilir?
Derin derin düşerken zemheride heceler uzak değilsin bana ey çocuk...!
yaşam...
"Aslında o kadar da önemli biri olmadığımız ortaya çıktığında neden üzülüyoruz ki hemen? Bunu temel bir aydınlanma alanı olarak ele alabilsek daha iyi olmaz mı? İnanmak dediğimiz şey sonuçta insanın içinde başlattığı bir eylemdir. Ve güzelliğe, aşka inanmak kadar ayrılığa da inanmak, hazır olmak gerekir. Yani her güzelliğin sonunda bir kopuş, ayrılık pusuda bekler. Madem öyle, başımıza gelen bu gibi tatsızlıklara bizi kendi bilinmeyenlerimizle yüzleştiren hayırlı felaketler gözüyle bakmamız gerekmez mi?"