vil
@Vildany
Sadece geçiyorum bu ölüler tarlasından.
Şu anda okuduğu kitaplar
Merhaba
Nar Ağacı" Nazan Bekiroğlu nun okuduğum ilk kitabı. Aşk romanlarını pek sevmediğim için biraz önyargılı okumaya başlamıştım. Fakat, düşündüğüm gibi olmadı. Yazar bu tarz romanlara olan önyargımı yıktı. Aslında kitap, sadece aşk romanı değil. İçerisinde bir çok konu barındırıyor.
Kitabın kurgusu çok etkileyici;
Nazan Bekiroğlu sizi, dedesi Tebrizli tacir Settarhan ın geçmişini öğrenmek isteyen bir kadınla birlikte, 1. Dünya savaşı öncesi çekilmiş fotoğrafların içine sokuyor. Ve Trabzon, Tebriz, Bakü, Tiflis, Batum, İstanbul da yaşanan türlü acılar üzerine bir hikaye kurguluyor. Sizi de ustalıkla bu hikayenin içine çekiyor.
Hissetmenizi istediği tüm duyguları başarıyla hissettiriyor.
Romanın sadece ana karakterleri ile değil tüm karakterleri ile aranızda inanılmaz bir bağ kuruyor.
Tasvirler, betimlemeler o kadar iyi ki, kendinizi o zamanın içinde hissediyorsunuz.
Ayrıca; yazarın, özenle ve yoğun empati ile hazırlayıp kullandığı ifadelere hayran olmamak imkansız. Bu müthiş ifadelerle, algınızı ayrıntıların içinde yüzdürüyor...
" Bunca yolu yürürken, yaşımın üstünde büyüdüm ben. Mahşerlerin içinden geçtim. Sandım ki öldüm de cehennemdeyim. Ama ne zaman öldüğümü bilemedim."
" Aşkın sebebi yok, zamanı var. Aşk bir cürmün başlangıcı, ihlâller mukaddimesi, hak iddiası."
" Seni unutmak için yaşadıklarımı, yaşadığım şeyi unutmak için de seni hatırlıyorum. Ama mümkün değil hiçbirini unutamıyorum."
" Günâh "âh" la kafiyelidir. O da siyâh la, simsiyâh la, vâh la, eyvâh la. Lâkin hepsi de Allahla. "Âh" tır kafiyelerin en güzeli."
Ben okurken çok etkilendim ve keyif aldım. Umarım siz de beğenirsiniz.
Keyifli okumalar...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Merhaba
Yöneticiler filozof olsa ne olurdu?
Marcus Aurelıus ile Roma altın çağını yaşardı...
Hem imparator hem stoacı filozof olan yazar, geleneksel eğitimle yetinmeyip,hükümdar olmadan önce felsefe eğitimi almış. Bu altyapıyla yönettiği dönem de altın çağını yaşamış.Hayatının büyük bölümü seferlerle geçen yazar, " kendime düşünceler" adlı eserini de bu seferlerden biri sırasında kaleme almış...
Kitap 12 bölümden oluşuyor. Her bölüm kitap olarak adlandırılmış ve birbirinden bağımsız, stoa felsefesi temellerine dayalı metinlerden meydana geliyor..
Bu bilgiler ışığında, kitabı büyük bir merakla okumaya başladım. Kitabın ilk sayfasında Marcus, aile büyüklerinden neler öğrendiğini anlatırken şöyle diyordu; "Annemden Tanrı korkusunu ve cömertliği, yalnızca zarar vermekten kaçınmayı değil, böyle birşeyi aklıma bile getirmemeye özen göstermeyi, basit yaşam sürmeyi ve zengin birine özgü alışkanlıklardan mümkün olduğunca uzak durmayı öğrendim." Duraksadım. Ben annemden, babamdan,yakınlarımdan iyi kötü neler öğrendim diye düşünmeye başladım.Kitap, beş dakika okuyup dakikalarca sizi tefekkür etmeye zorlayacak bir eser...
Marcus; yaşam,hayatın anlamı, doğa, varoluş sorguları,ölüm,akıl,bilim,sanat, zaman ve acıların gelip geçiciliği... o kadar geniş yelpazede aydınlatıyor ki sizi, hem ufkunuz genişliyor hem de yazara hayran oluyorsunuz.
Zaman diyor mesela,"gerçekleşen her şeyi taşıyan bir nehre, güçlü bir akıntıya benzer. Çünkü görür görmez her şey akıntıya kapılıp gider; işte bir diğeri geçiyor şimdi, o da diğerleri gibi kapılıp gidecek"...
Kısacası yazar, muhteşem vurguları ile ideal insana ulaşma formüllerini veriyor...
Ayrıca kitap hakkında şunu da söylemek isterim. Ben hiç de öyle, bir imparatorla konuşuyor gibi hissetmedim. Kelimeler o kadar naif,erdemli ve yumuşaktı
