Ben özel biri değilim; sıradan düşüncelere sahip sıradan bir insanım ve sıradan bir hayat yaşadım. Bana adanmış anıtlar yok ve adım yakında unutulacak. Ama bir konuda, yaşamış herkes kadar görkemli bir başarı elde ettim: Başkasını tüm kalbim ve ruhumla sevdim; ve bana göre bu her zaman yeterli oldu.”
Duygular andır, gelir geçer, İnsansak eğer, bir duygudan bir duyguya geçeriz. Her birinde sonsuza kadar kalacağımızı sanırız. Aşk mı? Hiç bitmeyecek ki.. Ölüm mü? Hiç gelmeyecek ki.. Ömür boyunca defalarca doğarız ve ölürüz.
Bazı ruhlar dışbükeydir, bazı ruhlar içbükey. Biz içbükey ruhlarız. İçimize doğru kapanırız, istiridye gibi. İçimizin tam ortasında duran, patlamayan, patlayıp da ortalığa saçılmayan, saçılıp da herkesi kirletmeyen incimiz-çıbanımız kistleşir içimizde. Kistleşen bu inci-çıbanımız varlığımızın özüdür, habis.