"Bugün kendi kendime diyorum ki, eğer dünyadaki bütün insanlar,o gün bizim köyde olduğu gibi hep iyi şeyler düşünseydiler,çocuklarını,kardeşlerini,babalarını,eşlerini bizim kadar çok sevseydiler, belki savaş hiç başlamazdı."
-... Ey dağların,denizlerin öbür tarafındaki insanlar, siz ki mavi göğün altında yaşıyorsunuz, savaş neyinize gerek?Ben toprağım,bana bakın! Ben herbiriniz için aynıyım ve siz de benim gözümde eşitsiniz.Benim için önemli olan sizin sözleriniz değildir.Ben sizin dostluğunuza muhtacım,çalışmanıza,beni işlemenize!
-Söyle bana Toprak Ana, oğlunu bir kerecik,bir anlık görebilmek için böyle tarifsiz acılara gömülen bir ana nerede,ne zaman görülmüştür?
-Ben görmedim, duymadım Tolgonay.Zaten dünya dünya olalı böyle bir savaş da görmedi.
"Çevremdeki dünyanın baştan aşağı değiştiğini o zaman korkuyla farkettim ve şimdiye kadar hiç duymadığım bir yalnızlık duygusuna kapıldım.Sanki dilini, alışkanlıklarını, coğrafyasını bilmediğim bir ülkede yapayalnız kalmıştım."