Virginia
@Virginia
89 okur puanı
Ağustos 2015 tarihinde katıldı
Yazık! Yaşamıyorum artık.
Şafağın göklere yayılan tozpembesinde
yüzü solgundu ve ölgün alev yanaklarını
solgun ışıkların kızıl parıltısında gizemli bir acıyla yakıyordu...
Reklam
Beynini aşıp geçmesi gereken geniş bir düzlük gibi hissetti. Anıları, duyguları toplamak ve kâğıdın üzerine saçmak. Duyguları, dokunuşları, şefkati sözcüklere dökmek, her birine bir anlam, bir öykü katmak. Bazen günlüğüne yazarken yaptığı gibi kendini öylece bırakıverse, önünde yuvarlanan kaleminin altında kayan ve zaman zaman bir melodi gibi tınlayan cümleleri yazmaya teslim olsa. Biçimsiz, çabasız, zorlamasız yazılmış o sayfalardan birini yazsa, en basit kelimeleri, düşüncelere en az ihanet eden kelimeleri kullansa. Fazla güzel ifadeler olayların gerçekliğini gizler.
"Önemli olan, insanın yazdıkları konusunda asla sıkıntı hissetmemesi."
Virginia, yaşlarla buğulanmış bakışlarla mırıldandı: "Konuları ben seçmiyorum, zorla dayatıyorlar bana kendilerini."
Bugün kendimi mutsuz hissediyorum, uzun zamandır hiç böyle olmamıştım. Bu ne karamsarlık ne de boşluk duygusu, çırılçıplak bir mutsuzluk.
Sevgiyle...
Bilinçle kavradığımız ve yaptığımız şeylerin, bireysel gelişimimizle hiçbir ilgisi olmayan gizli kalmış duyusal izlenimlere kıyasla hayatımız üzerindeki etkisi ne kadar az.
