İnsan iztirabının əsas mənbəyi hadisələr deyil, həmin hadisələrə yüklədiyi mənalardı. Xarici dünya sadəcə baş verəndir. ağrı və rahatlıq isə şüurun bu baş verənləri necə qəbul etməsindən doğur.
Öz daxilində nizam qura bilməyən insan, ən sakit həyatda belə narahat qalmağa məhkumdur. Çünki xaos əksər hallarda kənarda yox, düşüncənin özündə hökm sürür.
Biz çox vaxt rahatlığın adını “xoşbəxtlik” qoyuruq. Düşünməmək, sorğulamamaq, dərinliyə enməmək bizə təhlükəsiz gəlir. Çünki həqiqət insanı silkələyir, dəyişməyə məcbur edir. Ona görə də çoxları səs-küylü mövzuların içində gizlənir, gündəlik boş müzakirələrlə özünü aldadır. Halbuki susduğumuz, toxunmaqdan qaçdığımız mövzular bizim həyatımızı formalaşdıran əsas məsələlərdir. Problem ondadır ki, insan kölgəyə alışanda işıq gözünü ağrıdır. Amma inkişaf da məhz o ağrıdan sonra başlayır. Düşünmək cəsarət tələb edir və cəmiyyətin ən böyük çatışmazlığı da bu cəsarəti itirməsidir.