YİNE
AYNI ŞEY.
"Matt, çık artık internetten.
Andrea haklıydı ve iyiliğimi istiyordu ama ben duymak istemiyordum.
"Yok bir Sey."
"Var bir șey. Birileriyle kavga ediyorsun internet stresiyle nasıl baş edileceğine dair kitap yazıyorsun ve internette strese giriyorsun.
'Kitabin konusu o değil. Ben modern yaşamın zihnimizi nasıl etkilediğini anlamaya çalışıyorum. Nevrotik bir
gezegen olarak dünyayı yazıyorum. Psikolojimizin bununla nasl bir bağı olduğu hakkında. Yazdığım șey bütün
yönleriyle---
Andrea elini kaldırdi. "Tamam. TED konuşması istemiyorum."
İç çektim. "Bir e-postaya cevap yazıyorum, o kadar.
"Hayır. Yazmıyorsun.
"Tamam. Twitter'dayım. Yalnızca bir seyi izah etmem lazım--
" Sen bilirsin, Matt. Ama ben bütün bunları böyle olmamanın yollarını bulabilmek için yaptığını sanıyordum. "
" Nasıl olmamanın? "
" Takılmaman gereken şeylere takıp durmamanın. Hastalanmanı istemiyorum. Bu yüzden hasta olmuştun. Hepsi bu."
Andrea odadan çıktı. Paylaşmak üzere olduğum tweet'e baktım. Hayatıma bir şey katmayacaktı. Başkasının hayatına da. Sadece telefonuma daha çok bakıp durmama yarayacaktı. Sil'e bastım ve harflerin teker teker yok oluşunu izlerken garip bir rahatlama hissettim.