Bir adım atana koşan, ellerimi tutana sarılandım. İtekleyene sarılan, taş atana gül uzatandım. Sonra hayat, beni aldı bir duvara yaslayıp tam yedi yerimden bıçakladı. Hayat beni artık herkese benzetti. Herkes oldum. Artık daha güçlü, daha umutsuz yenilmiş ve yorgunum. Kaybettim.
Yatağa uzandım, gözlerimi kapattım, onu ilk tanıdığım andan bugüne kadar yaşadıklarımızı tek tek hatırladım. Bazen gülümsedim, bazen içimi bir hüzün kapladı.
Sevginin tüm yolları yürünür kıldığı zamanlardı. Göğsümde hissetmiştim. Böylesi olmaz gibiydi, hayat muhteşem dünya çiçekli bir yerdi. Olmaz diye bir şey yoktu, şakaklarıma silah dayansa da oldururdum. Eskidendi. Zaman artık yeni, ben artık eski ben değilim.