Hüzün, kendi başına müthiş bir deryadır. Hüzünlenemeyen insan gelişmemiş bir insandır. Kendinden kopukluğunun, içindeki öze olan özlemin farkında değildir...
Biz meselenin dışarıda değil, içimizde halledebileceğini daha çok anlarız. Çünkü dava yalnız sevgili ile kendimiz arasında değil, asıl dava kendimiz ile kendimiz arasındadır.