Adam Asmaca
bir oyundu,çocukluğumuzda oynardık
önce nokta nokta bir cümle
ve sonra harf sorardık
ilk bilemediği harfe bir kafa
ikincisine bir gövde
çizgilerden darağacı kurardık
çocuktuk, güzel oyunlarımız vardı
boş vakitlerimizde
birbirimizi asardik
Bilemiyor insan. Gerçekten bilemiyor. Hiçbir şey yanmıyor görünüşte ama nasılsa etrafta hep bir yanık kokusu var. Bir acı gülümseme hali takılıp kalmış oluyor bozuk bir plak gibi bazı yüzlerde.