Selçuk M.
@Vvvv
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Biri bize kendiyle ilgili bir şeyi anlatırken, biz onun anlattıklarının bize çağrıştırdığı bir yaşantımızı araya katıp konuyu kendi platformumuza çekebiliyoruz. Benzer nedenlerden ötürü belirli bir konu üzerinde tartışmada da zorluklar yaşanabiliyor.
Karşımıza çıkıveren her türlü sorumluluğu sessizce kabul edivermek kendimize karşı en büyük sorumsuzluktur.
JOHN CAGE
Mencius'un "Başkaları tarafından aşağılanabilmesi için, insanın önce kendini aşağılaması gerekir" sözü...
"Yazgının getirdiği trajedi varoluşumuzun temel şartıdır. Trajediyi tanımazsak kendimize karşı duyarlığımızı kaybederiz ya da böyle bir duyarlılığa hiçbir zaman ulaşamayız," diyor Eigen. Oysa etrafımız, trajediyle yüzleşmemek için kaçınanların trajedisizlik trajedileriyle dolu, "mışçasına" hayatlar ve ölüm korkularıyla.
Hayatı denetim altına almak isterken hayatı kaçıranlarla. Bilinmeyen hepimizi korkutuyor, ama içinin sesini dinleyene, korkunun yanı sıra "Korksan da dene" diyen sessiz bir ses eşlik edebiliyor. Sonra da bilinmeyeni keşfetmek üzere olmanın ürküntülü heyecanı ve hayatın kendisi. Risk alarak yaşamayı göze alabildiğimiz oranda hikâyelerimiz de artıyor, "gölge"mizi daha yakından tanıyabiliyoruz. Koruma altında yaşayanlarsa, zamanla müze parçasına dönüşüp, çevresindekilerin de kendileri gibi olmasını bekleyerek onları denetim altına alma eğilimi gösteriyorlar. Kendilerinde imrenme duygusu uyandıran ve neleri yaşayamadığını hatırlatan hayat belirtilerine tahammül edemez halde. Yakın tarihimizi belirleyici rolü olan şahsiyetlerden birini televizyonda izliyordum kendi günlerinde, hoşlanmadığım biri; doğum günüymüş, o gün vesaire yaşlarından birini tamamlamış. "Anlayamıyorum," dedi: "Bunca yıl nasıl da farkına varmadan geçiverdi." Oysa ileri yaşa gelen bazı insanlar geri dönüp baktıklarında, onlara çok uzun bir yol katetmişler gibi gelebiliyor, doymuşluğun rehaveti ve daha az sayıda "keşke"lerle.