Olay akışı distopya tadında, ozon tabakasının delinmiş olduğu, asit yağmurlarının yağdığı herkesin mutsuz ve umutsuz olduğunu için intihar ettiği bir evrende geçiyor. Bu intiharlar içinde geleneksel, modern, acılı, acısız çok fazla çeşitlilikte intihar araçları satan bir aile Tuvache’ler ve onların hayatları anlatılıyor. Mishima Tuvache ailenin babası katı kuralcı ve karamsar. Lurece Tuvache ailenin annesi karamsar fakat zamanla değişicek… Vincent Tuvache yaratıcı yönü gelişmiş fakat karamsar ailenin büyük oğludur adını Van Gogh’tan almıştır. Marilyn Tuvache düşük özgüveniyle ailenin kızıdır. Adını Marilyn Monroe’dan alır. Alan Tuvache en küçük çocuktur. Alan adını Alan Turingten alır. 1954’te elmayı siyanür solüsyonuna daldırdı ve sehpaya koydu önce resmini yaptı elmanın sonra yedi. Apple logosunun bu konuyla ilişkisi olduğu söylenir. Alan hariç hepsi karamsar ve depresiftir. İşlettikleri bu dükkanda müşterilere görüşürüz denmez elveda denir. Çocukların isimleri intihar eden ünlülerden alır. Uyku hikayesi yine bir intihar hikayesidir. İntihar çok yaygındır. Çocuklar için biraz daha yaşama şans veriliyordu bu dükkanda. Aslında mutluluktanda öte yegane eksik umutsuzluktu. Alan tüm iyimserliği farklı bakış açısı ve bazı ufak değişikliklerle büyük sonuçlar elde etti ve kendisi hayata veda etti ters köşenin içinde kocaman bir muamma olarak… Kara mizahı zaman zaman hissettim fakat yeterli bulmadım. Genelin aksine kitabı pek beğenmedim. Hoşuma giden şey ise sıra dışı ve yüksel hayal gücüne dayalı bir dünya yaratılmasıydı.

Roman