İki sebep için değişiriz: Ya yeterince öğrenir ve değişmek isteriz ya da yeterince yaralanır ve değişmek zorunda kalırız!
Reklam
Mahkumun suçu ne idi? Acısız bir son için celladına yalvaragörsün.Ne çok isterdi kalabalığın arasına karışsın, esnafın tezgahlarının arasında kaybolsun.Kolay bir ölüm için ne yapmalı ? Celladına para sunmaktan başka.Anlamaz ki merhametten.Ne yapmalı? Cellada mı uymalı?
Yaşam bütün bencilliğiyle etrafımızı sararıyor sere serpe.Bilinmeyen duvarların arkasında saklandığımız her an yeni bir güne gebe.Gökyüzüne aynı anda kaç kişi ile bakıyoruz.Aramızda kaçımız halen umudunu yitirmemiş? Kaç kişi duvarlarını yıkmaya çalışırken alçıyı eline, gözüne, gönlüne bulaştırmamış? Saklanılan duvarların ardından çıkılmıyor,git gide bir dipsiz kuyuya dönüşüyor görünen, görünmeyen.Çıkılmıyor bu dipsiz kuyunun içinden.Bir elim sıyrılmaya çalışıyor , yüreğine konduramadıklarımdan.Ne değişti şu bahtsız, bedhaht dünyamda? Hangi zincirler paslandı gönül sancağında?
Ah, bir zamanlar başımın üzerinden uçup geçen turnanın kanadında sonsuzluğun köpüklü kasesinden kabaran o yaşam hazzını içime çekmek ve yüreğimin gücüyle bir an için her şeyi kendi içinde ve kendisiyle birlikte ortaya koyan varlığın mutluluğunun bir damlasını yudumlamak için sık sık azgın denizin sahiline girme arzusu duyardım
Reklam