Merhabalar.. Bu sayfalarda, beyaz bir papatyanın sessiz kalbini bulacaksınız.
Ne bağırır, ne çağırır…
Sadece rüzgârla konuşur, yağmurla gülümser, güneşle ısınır.
Bazen koparılır, bazen unutulur, bazen de bir vazoda ömrünü tamamlar.
Ama her defasında, yeniden açmayı öğrenir.
Belki sizin hikâyeniz de biraz böyle…
O yüzden, hoş geldiniz.
Bu, benim küçük ama derin güncem.. 🌼
kendi kendime mırıldanıyorum
yine düş
karmaşık, karanlık
uyanıklığın yarasına
uykunun acı ilacından sürmeliyim artık
birbirine bastırıyorum yorgun kirpiklerimi
Sayfa 130 - Yapı kredi yayınları 16. baskı·Kitabı okuyor
aşk geri gelir mi
bilmiyorum
ama insan
bir gün
kendine geri dönebilir belki
yağmur sonrası durgunlaşan şehir gibi
çünkü bazı kalpler
kırıldıktan sonra yok olmuyor
içinde taşıdığı sızıyı
sessiz bir ışığa dönüştürüyor..
ben artık
her geleni bahar sanmıyorum
bazı insanlar
çiçek getirmiyor hayatımıza
yalnızca
hangi dallarımızın kırık olduğunu
gösteriyor
ve tuhaf biçimde
bunun için bile
minnet duyuyorum...