Willy Wonka
@WillyWonk
Okuduğum kitapları bloglama amacıyla açılmıştır
4 okur puanı
Haziran 2026 tarihinde katıldı
Bu çizgi roman Supergirl’ü klasik “Superman’in kuzeni” rolünden çıkarıp daha raw / gritty bir tona taşıyor. Hikâye kosmik bir yolculuk gibi ilerliyor ama aslında merkezinde karakterlerin yaşadığı emotional weight var.
Supergirl burada daha lonely, daha sert ama aynı zamanda daha insani bir noktada duruyor. Büyük olaylardan çok, seçimlerin ve travmaların etkisini hissediyorsun.
Çizimler ise ciddi anlamda üst seviye. Bilquis Evely’nin artwork’ü hem detaylı hem de cinematic bir his veriyor; özellikle space sahneleri ve karakter yüz ifadeleri çok güçlü. Renkler de atmosferi baya iyi taşıyor, tam anlamıyla visual storytelling örneği.
Genel olarak: kısa ama yoğun, hem writing hem de art açısından “DC’nin modern klasiklerinden biri” hissini veren bir seri.
Reklam
Dune’u bitirdim. Başladığımda büyük bir bilimkurgu klasiği okuyacağımı düşünüyordum, bitirdiğimde ise aslında güç, siyaset, din, kehanet, sömürgecilik ve insan doğası üzerine yazılmış devasa bir destan okuduğumu fark ettim. Frank Herbert sadece bir evren kurmamış; yaşayan, nefes alan ve kendi kuralları olan bir dünya yaratmış.
Arrakis’in acımasız çöllerinden Atreides ve Harkonnen çekişmesine, Bene Gesserit planlarından Paul Atreides’in dönüşümüne kadar her şey büyük bir bütünün parçası gibi hissettiriyor. Dune, okuru cevaplardan çok sorularla baş başa bırakan ve son sayfasını kapattıktan sonra bile zihinde yaşamaya devam eden nadir kitaplardan biri.
Neil Gaiman - Yıldız Tozu
Tristan adında sıradan bir köy çocuğu, güzel bir kız için yıldız tutmaya yemin ediyor. Ama bu yolculukta asıl yıldızı bambaşka bir yerde buluyor...
Kitabın en güzel yanı bu aslında. Tristan yüzeysel bir aşka takılıp yola çıkıyor ama Faerie dünyasında geçirdiği macera onu tamamen dönüştürüyor. Gaiman bu dönüşümü hiç zorlamadan, organik bir şekilde anlatıyor.
Atmosfer inanılmaz. Wall kasabasından Faerie'ye geçtiğin an büyünün içine çekiyor seni. Uçan gemiler, cadılar, hayaletler... ama hiçbiri klişe hissettirmiyor.
Eleştirilerim de yok değil — düşmanların motivasyonları biraz yüzeysel, bazı karakterler hak ettikleri derinliği alamadı. Ve final bana göre biraz fazla "masal gibi" olmuş.
Ama Gaiman'ın o son dokunuşu her şeyi affettiriyor. Gerçek aşkın ölümsüz olmak zorunda olmadığını, sadece yaşanmış olmasının yettiğini hissettiriyor.
Bu zamana kadar en zevkle okuduğum kitap oldu. Herkese tavsiye ederim.
son yıllarda okuduğum en akıcı çizgi roman bu oldu. kaybolan o günler'i bitirdim ve lubin'e gerçekten yandım. hayatı elinden kayıp giderken savaşmayı bırakması, sessizce silinip gitmesi...adam kendi hikayesinde bile seyirci kaldı. film izler gibi okudum, bırakamadım. timothé bu kadar ödül almış biri, bu kadar iyi iş çıkarmasına şaşırmamak lazım zaten
Sistemi değil yönetimi eleştiren kitap
Bence Hayvan Çiftliği sadece komünizmi eleştiren bir kitap değil. Orwell’ın asker geçmişinin de etkisiyle İngiltere’yi bir adım önde tutup Ruslara karşı net bir tavır aldığı hissediliyor. Bir yandan liberalizmi daha özgür bir düzen gibi gösterirken diğer yandan eşitlik için çıkan devrimlerin bile baştakilerin çıkarına dönüşebildiğini anlatıyor. Halk değişim için uğraşıyor ama güç kimdeyse sistem yine ona hizmet ediyor. Bu yüzden hâlâ güncel kalan çok sert bir fabl.
Reklam