Bana sorarsanız gerçek mutluluk, yaz yağmuru gibi birden boşanmaz insanın başına. Davranışımıza, çevremizdeki insanlarla ilişkilerimize her gün azar azar çeki düzen vererek eksiklerimizi tamamlarız. Yavaş yavaş biriken şeydir mutluluk...
Amaçsız, kederli ve keyifsiz bir gölge gibi dolaşıyorum sık sık Petersburg'un sokaklarında. Bir önceki yıl tam o zamanda, tam o saatte, yine o kaldırımda, o günkü kadar yalnız, o günkü kadar kederli yürüdüğüm geliyor sonra aklıma. Arkasından sorular geliyor, bunca yıl ne yaptın, en güzel zamanlarını nereye gömdün? Bak kendine. Dünya nasılda soğuyor. Bir kaç yıl daha geçecek ve sonra kasvetli bir yalnızlık hüküm sürmeye başlayacak...