Ekvan, insan koşup giderler, Tutulmaz kapılmaz hayale doğru.
insan isen gel matlubu anla, Yorulma, gitme celale doğru.
Ufk-i ezelde doğan bir güneş, Gider mi acep zevale doğru?
"Birkaç saatten beri çocuk, Annemi isterim, diye tutturmuyor ama karnını doyurur doyurmaz, bedeni, basit fakat buyurucu gerekliğin, yaşamını sürdürme gereğinin ağırlığından kurtulduğunu duyumsar duyumsamaz annesinin yeniden aklına geleceğine kuşku yok. "