Artık bana ait olmayan bir hayatin bütün hatıraları başıma üşüşüverdi. Evet bu hayat bana ait değildi ama en küçük ve en güçlü mutluluklarimi ; sevdigim mahalleyi ,gökyüzününun akşamları aldığı her çeşit hali ,marie'nin gülüşlerini ve giysilerini o hayatta bulmuştum ben . Burada oluşumunun luzumsuzlugu birdenbire canıma tak etti ve içimde yalnız bir tek şey için sabırsızlık hissettim.: bu işin bitmesi ,hücreme ve uykuma dönmek.