Zaman zaman çok yalnızım Kalbiye
Arsız sarmaşıklar gibi her sabah
Bıkmadan tırmanıyorum güneşin tahta perdesine
Mor çiçeklerle açılmak için dünyaya.
Güneş tozlar püskürtüyor koca ağzından aslında hiçbir şey görünmüyor Kalbiye
İki sigaram kaldı bu gece için maviş anne
İki muhabbet kuşum.
İki kendim varmış maviş anne
Biri benmişim, biri mutsuz
Ben ölürsem maviş anne, mutsuza kim bakacak?
Dünyaya bile bir dünya anne lazım
Biri sen ol maviş anne, biri ben.
Dünyanın bütün sabahlarına iki bilet al da birlikte gidelim maviş anne
Bana da kendi serüvenimden bir yer ayırt,
Şefkate söyle o da gelsin.
Özledim onu, o da gelsin saçlarıma dokunsun
“Hayatta başkalarını kötüleyen insanlar o kadar azdır ki… Çoğu insan hiçbir şey söylemeden sessizce yaşar ama neden bu insanlar çok gibi görünür biliyor musun? Çünkü kötüleyenler dikkat çeker. Sana inanan insanlar ise sessizce izler. Bu yüzden dikkat çekmelisin. ‘Burada seni destekleyenler de var…’ demelisin. O zaman ölecek insan bile hayatta kalır. İşte bu, insanların yaşadığı dünyadır.”