Başına acı bir şey geldiğini ve saklanmak istediğini çok iyi anlıyorum. Ancak kendine saygı duymazsan başkaları da sana saygı duymaz. Önce sen kendini kabul etmelisin ki insanlar da seni kabul etsin. Zorbalık yüzünden kırılan kalbin, hayallerin, duyguların hakkında konuşmaya devam et. Konuşmazsan kimse seni anlayamaz.
Bundan sonra artık hiçbir şey demeden, ne hızlı ne yavaş, tam olması gereken tempoda dosdoğru yürüyelim. Bu yol nereye gidiyor? Bunu büyüyen bir asmaya sormalısın. Asma sana cevap verecektir:
“Hiç bilmiyorum. Ama güneşe doğru büyüyüyorum.”
Elveda.
İnsanlar, en nihayetinde, kendileri hakkındaki yanılsamalarla sarhoş olmuş bir şekilde yaşamıyorlar mı? Gerçekler acıdır. Beni bu kadar korkunç yapan ne acaba?