Tespitime göre evi ile işyeri arasındaki mesafe kısa olan insanlar hacmini koruyor. Geriye kalanlar ise zaman içerisinde havaya karışıyor ve otobüsün esansını oluşturuyor.
Bir insan çok kötü olursa ona özünün iyi olma ihtimali yüzünden direkt düzgün bir muamele gösteriliyor. Ama insan hepten iyi bir insan ise birleşip suratına osuruyorlar.
Hiçbir şey içime sinmiyor. Sanki her şey yamuk yumuk. Sanki duyulmayacak denli sessiz bir patlama olacak ve insanlar öldüğü halde bunun farkına varamayıp acı çekmeye devam edecekler. Ya da görmezden gelebileceğimiz kadar büyük bir patlamayla olacak bu. Belki de bi bok olmayacak.