Kadınlar, ayak numaralarıyla, bedenleriyle, fikirleriyle, tercihleriyle uzayda ne kadar az yer kaplarlarsa bu o kadar makbul sayılmıştır. Erkekler kendilerine ait bir varoluş biçimi geliştirmeye, kendilerini savunmaya nispeten de olsa teşvik edilmiş, kadınlar ise büyümek isteyen her yerlerinden, daha o yer büyümeden, alayla, küçümsemeyle, cesaret kırıcı yaklaşımlarla, sindirme ve görmezden gelmelerle baltalanmışlardır.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
“Baskıcı şartlar altında sadece nazik olmanın ödülü, çok fazla kötü muameleye maruz kalmaktan başka bir şey değildir.”; “Bir kadın ta bağırsaklarında bilir ki, çok uzun süre fazla-şirin olmanın, öldürücü bir yanı vardır.”
Aileler, ayrımcılıklarının farkında olmadan ayrımcılık yaparlar. Neden böyle davrandıkları sorulduğunda “E, çünkü o kız.” demeleri, ayrımcılık göstergesidir. Geleneksel bir kadın (ve erkek), kızına, kız kardeşine, kız yeğenine, gelinine bütün davranışlarının, hatta düşüncelerinin mealen “Sen kızsın sen kızsın sen kızsın” dediğinin farkında değildir. Çünkü kendi istismarını içselleştirmiş, hatta yüceltmiştir.
Dış’taki kadınlara saygı duymayan kişi, erkek olsun kadın olsun, kendi içindeki kadın’a da saygı duyamaz ve onunla sağlıklı şekilde birleşemediği için kendi için erkek’inden ve kadın’ından sağlıklı bir çocuğu, yani kendisini yaratamaz.
Jean-Paul Sartre “Kendi özgürlüğümüzü hissettiğimiz oranda başkasının özgürlüğüne saygı duyarız; başkası bizden ne kadar çok şey beklerse, biz de başkasından o kadar çok şey bekleriz.” diyor. Sartre’ın anlattığı gibi, özgürlüğümüzü hissedebilmemiz, çevremizdekilerin özgürlüğü ile yakından ilişkili. Toplum, özgür olmadığına inandırıldığı için başkalarının da özgürlüğünü kısıtlamak için elinden geleni yapıyor. Bize kasıtlı olarak dayatılmış o özgür olmadığımız düşüncesinin asılsız olduğunu ne derece fark edebilirsek domino etkisi ile birbirimizi de özgürleştireceğiz.