Eğitimdeki bütün hatalar içerisinde en büyüğü kalıtımın gelişimi sınırlandırdığı inanışıdır. Bu inanış öğretmenlere ve ebeveynlere kendi yanlışlarını örtbas etme ve çabalarını azaltma fırsatı verir. Çocuklar üzerindeki etkilerinin sorumluluğundan kurtulurlar. Her sorumluluktan kaçınma girişimine karşı çıkılmalıdır. Eğer bir eğitimci bütün kişilik ve zeka gelişimini gerçekten kalıtıma bağlıyorsa, mesleğinde bir şeyler başarmayı nasıl umut edebilir? Diğer yandan, eğer kendi tutumunun ve emeklerinin çocuklar üzerindeki etkilerini görürse, kalıtımın kullanarak sorumluluklarından kaçamaz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Mevcut sistemimiz içerisinde çocukların genellikle okula ilk geldiklerinde iş birliği için değil de rekabet için hazır olduklarını görüyoruz ve bu rekabet eğitimi okul yılları boyunca devam eder. Bu, çocuk için bir felakettir; önden gidip diğer çocukları geçmesi, arkada kalıp mücadeleden vazgeçmesinden daha iyi değildir. İki durumda da ilgisi öncelikli olarak kendisine yönelik olacaktır. Amacı katkıda bulunmak ve yardım etmek değil, kendisi için elde edebildiği kadarını güvence altına almak olacaktır. Nasıl ki aile, her üyenin bütünün eşit bir parçası olduğu bir birlik olmalıysa, sınıf da öyle olmalıdır. Bu şekilde eğitilirlerse çocuklar birbirlerine ilgi duyarlar ve işbirliğinden zevk alırlar.
“I wanted to believe in some people being good and doing this job because they want to do good. Doing the right things most of the time and most things for the right reasons. I wanted to be the kind of person who believes in that.”
“And you are good. Most things are awful most of the time, but you’re good.”
Dostlukla verilmeyen her eğitim yanlış eğitimdir.