Batı’nın, her dalda en uca ulaşmak idealinde bir çiğlik, kabalık bulma eğilimindeydi. “En fazla en yüksektekine” parolası ona göre, “yüksektekine daha çok”tan daha mantıksız ve belki de daha bayağı geliyordu. Kısacası o aşırı çabadan hoşlanmazdı ve salt etkin olmak uğruna
yapılan etkinlikler canını sıkardı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Tanrı iradesi ya da insan çılgınlığı, beğen beğendiğini… Ona öyle geliyordu ki çoğu şeyler konusunda sağlamca bir neden arıyorsanız bunlardan dilediğinizi seçebilirdiniz. Sonra Conway, dışarıdaki doğanın yabanlığı ve içeriki küçük kabinin uygar düzenini karşılaştırarak, “Ya da başka bir seçenek,“ diye düşünmekten kendini alamadı: “İnsan iradesi ya da Tanrı çılgınlığı.“
Ama inanırsan, Tertullianus’un ünlü sözü sayesinde inanacaksın: Quia impossible est - Olmayacak şey yoktur!
Yüzü anlatamayacağım bir acıyla kasılmıştı: Adeta evrensel bir keder, bilmem anlatabiliyor muyum, kişisellikten uzak, tüm dünyayı, yaşamı, insanı içine alan bir şeydi…
Bütün suskunlukların korkularındı, hep güzel kaçtın onlardan. Şimdi de korkuyorsun mesela. Bak buna da imreniyorum, korkmana özeniyorum. Ben uzun zamandır kendimi arıyorum köşe bucak. Bir kardeş sözü de ben vereyim mi? Bulana kadar vazgeçmeyeceğim. Biliyorum sesim kısılacak bir gün. Olsun ne gam. Nefesim de kesilse gözümü gölgemden ayırmayacağım. Bir gün mutlaka sokağın birinde kendimle karşılaşacağım. İşte o gün hepinizi daha çok seveceğim.
