Rotterdam'da, sokakta yatarken bir gece, bir grup skin-head gördüm. Bana doğru geliyorlardı. Ben yerimden kalkmasam yanımdan geçip gideceklerdi. Ama sarhoştum. Yüzümde, kaburgalarımda patlayacak tekmeleri hissetmeyeceğimden emindim. Ve kanımın dudağıma karışan tuzlu tadını özlemiştim... Bildiğim Arapça birkaç küfür ettim. Sekiz kişiydiler. On altı bacak saydım... Rotterdam'da o gece o kadar sıkılıyordum ki, kendimi dövdürttüm.
Yarar yok bu dünyada! Ölüm varsa yarar yok! Ölüm bütün sihri bozar. Kurtardığın hayatlar da ölür. Aldığın Nobeller de paslanır. Doğduğun evler de yıkılır.
Duyulabilecek kadar yüksek bir ses vardı içimde. Bunu fark edince, dünya üzerindeki bütün insanlar birden yok olsalar dahi yalnız kalmayacağımı anladım.