Bir garip yol olmuş bizimki: Yola çıkmaya güç yetiremediği için yoldan çıkanlar yolu. Yolculuğun bütün rüknü tek cümlede özetlenebiliyor üstelik:
Zevk-i dünya, terk-i ukbâ, keyf-i keyf!
Yılgın,
Yalnız,
Yorgun.
Dost yoktu, yaren yoktu. Olanlar tek tek budanıyordu. Köpekler kadar vefa gösteremeyen zorbalar, yemek yedikleri çanağa tükürüyorlardı.
Öyle bir dönemdi ki babayla evlat, gençle yaşlı, devletle insan, insanla Allah arasında var olan bütün bağlar ve anlamlar kaybettirilmeye çalışılıyordu.