Y
@YCAM
Bir gönül inceligidir, bir insana degerli olduğunu hissettirmek.
Vigdis Hjorth, bu kitapta ailesiyle “duygu gürültüsü” yaşayan bir karakteri öyle bir anlatıyor ki… hani bazı cümleler var, okurken gözünün önüne çocukluğun geliyor ama Norveç karları altında üşüyerek geliyor. İçinde herkes konuşuyor ama aynı anda kimse hiçbir şey söylemiyor.
Bu kitapta gerçeklik, halının altına süpürülmüş sırlarla dans ediyor. Psikoloji desen var, anı defteri desen o da var. Zaten kitabı bitirince terapiye mi gitsem, yoksa yazara mektup mu yazsam kararsız kalıyorsun. Ama tek emin olduğum şey şu: Bu kitabı okurken hem kafamda hem kalbimde yer açmak zorunda kaldım.
Yalnız okurken evde annenizin sesini duyarsanız… arayın. Belki biraz geç kaldınız, belki de tam zamanıdır.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Puan vermedi·56 syf.·
20 saatte okudu
·2025 26. kitabı
Bu kitap terapi seansı mı, içsel hesaplaşma mı, yoksa duygusal bir döner sarma mı? Karar veremedim ama kesin olan bir şey var: Okurken içimdeki çocuk duvarı yumrukladı.
Irmak Zileli’nin kaleminden çıkan Şimdi Buradaydı, baş karakter Yankı üzerinden hepimize “Sen hâlâ annenle tam barışmadın, değil mi?” diye fısıldıyor.
Yankı öyle bir karakter ki, yaşadığı her şeyi travma klasörüne kaydedip arada açıp ağlıyor. Annesi desen... Freud bile görse “Ben burada devre dışıyım” der.
Olay örgüsü yok mu? Var ama Google Maps'te çıkmaz. Anılar, hisler, kırık dökük aile sohbetleri... Her şey var, bir tek huzur yok.
Bazı cümleler öyle derin ki, okurken bir elim çenemde, diğer elim WhatsApp’tan anneme “Her şey için özür dilerim, bilmediğim şeyler için de” yazdı.
Bu kitap, “Ben geçmişimle barıştım” diyenleri bozguna uğratıyor.
Final notu:
Bu romanı bitirenler ya psikoloğa gider ya da terapi açılışını Irmak Zileli’yle yapar.
Yorumuma gülenleri içsel çocuklarıyla barıştırıyorum.
