Anladım ki, ben, hiç adım atmamışım. Hep olduğum yerde kalmışım; hep uysal, sakin, ciddi, hep kontrollü, hep bir sonraki adımı düşünen, düşüne düşüne atmaktan vazgeçen biriymişim. Hiç ilerlememişim.
Bir şeyler ona itici geliyordu. Hayatının boşa gittiği, günlerin, gecelerin boşa gittiği, duygusuna kapılıyordu çalışırken. Kendini, ne kadar büyük hedefler ve imkanlar vaat edilmiş olursa olsun,
küçük ve sıradan buluyordu.