Kendi kendimi toplamak zorunda kaldığım her gece, herkesten biraz daha uzaklaşıyorum… Kimse görmüyor o dağılmaları, kimse bilmiyor içimde neyin nasıl kırıldığını. Gündüz güçlü duruyorum ama gece olunca içimdeki yorgunlukla baş başa kalıyorum. Susuyorum, anlatmıyorum, çünkü anlatınca da değişen bir şey olmuyor. İnsan en çok yalnız toparlandığı yerde değişiyor. Kimseye yük olmadan, kimseyi yormadan, sessizce kendini bir araya getirirken kalbi de alışıyor bu yalnızlığa. Önce kırılıyorsun, sonra susuyorsun, en sonunda da uzaklaşmayı öğreniyorsun. Çünkü anlıyorsun; bazı savaşlar kalabalıkla değil, tek başına veriliyor. Ve her gece biraz daha güçlenmiyorsun aslında, biraz daha yoruluyorsun… ama buna rağmen sabah yine toparlanıp hayata devam ediyorsun. Kimse fark etmese de, en büyük mücadeleyi kendi içinde veriyorsun. Artık kırgın değilim belki… sadece yorgunum. Ve bu yorgunluk insanı sessizce herkesten uzaklaştırıyor.❤️🩹