Yağmur
@Yagmi
all we are dust in the wind
Şu anda okuduğu kitaplar
İçimde yine bir yerlerde ona rastlama umudu var. Etrafımdaki her lekenin hayatının bir parçası olduğunu bilmek, buralardan belki her gün geçtiğini düşünmek ne tuhaf. Gitmediyse, bu şehirde kaldıysa, bunlar onun yolları. Peki ama kim olarak adımlıyor buraları?
Reklam
Biliyorum elbet, insan geçmişte ve oraya ait kişilerde en çok kendi masumiyetini arar. Fakat benim yaşlarımda masumiyet çoktan kalkmış bir tren gibidir. Ayrıldığı perona bir daha hiç dönmeyebilir. Yine de bekleriz, ararız, bulmayı umarız. Acılar içinde geçmiş dahi olsa maziyi yüceltip durmamız, ha bire fotoğraf albümlerini karıştırmamız, eski şarkılardan, eski filmlerden, eski dostlardan ve eski sevgililerden medet ummamız hep bundandır.
Arınmak, yüklerden kurtulmak, bir zamanlar hayatın neye benzediğini anımsamak ve sonra neye dönüştüğünü anlamak için.
Onları, ancak muhabbetimizi kısıtlamak suretiyle hayatımızda tutabildik. Evet, mutlu bir aile olmanın sırrı budur. Sık görüşmemek.
Çok eskiden, tarih kadar eski bir zamanda, bir yerlerde öyle büyük bir boşluk açılmıştı ki, kaybını kaldıramayacaklarımın varlığına da tahammül edemez olmuştum belki de.
